Mahinev
@mahinevefeoglu
deus ex machina
Reklam
AvcıŞiir
Kalbim, bu sessiz sonbaharda
Bugünkü atlaslara inanma sakın
Düz bir tepsidir dünya
Yolun sonuna ulaştın artık
Güzel bir durum kıyısındasın.
Bir kırmızı fenersin bir hayli dokunaklı
Uzayan kar tipisi altında
Kalbim, dağların kaybolmuş senin
Kurtlar falan inmiştir bembeyaz ovalara
Bir ağlayışı sustuğun belli
Şarkılarını söylerken
Kalbim, göller bölgesindesin
Ne olur gölgeli yollardan yürü
Başında bir şapka güneşten sakın
Gözlerinden okuyorum acını
Bir aile yangınında testilerin kırılmış
Kavrulmuş gitmiş sanki çocukların
Kalbim benden hatırlısın bilgeler arasında
Avcısın, çünkü bir orman içindesin
Sulardan içiyorsun, meyvelerden yiyorsun
Tırmanmak istiyorsun bir tepe daha
Güleçsin nedense bir çocuk gibi
Köpeğine gençliğini anlatıyorsun
Güneş bir portakal çığlığıyla battı
Tutukluk yapıyor kırma tüfeğin
Derme çatma kulübenden uzaksın
Latif ve narin ne vardıysa içimde,
Hoyratça kırdı geçirdi dünya,
Memnunum, barışığım yine de,
Sabırla yeni yapraklar veririm
Yüzlerce kez kırılmış dallarımdan
Ve tüm acılara rağmen hâlâ
Aşığım ben bu divane dünyaya.
Hayatımın asıl gayesine giden yolda edindiğim bir iki tecrübeye yenisi
eklenmişti: Bu tür şeyleri izlemek, kendini doğanın akıldışı, girift, tuhaf
biçimlerine vermek, benliğimizin bu varlıkları yaratan iradeyle uyum içinde
olduğu duygusunu uyandırır bizde; bir süre sonra onları kendi fikirlerimiz,
kendi eserlerimiz gibi görme hevesine kapılırız; bizimle doğa arasındaki sınırın muğlaklaşıp ortadan kalktığını görür, retinamızdaki imgelerin dışsal
izlenimlerden mi yoksa içsel izlenimlerden mi kaynakladığını
bilemediğimiz bir ruh haline gireriz. Ne kadar da yaratıcı olduğumuzu,
dünyanın mütemadiyen yaratılmasına ruhumuzun da daima katkıda
bulunduğunu keşfetmenin bundan daha basit, daha kolay bir yolu yoktur.
Esasında, hem bizde hem de doğada aynı bölünmez tanrısal varlık faaliyet
gösterir, öyle ki dış dünya yıkılsaydı bile içimizden biri onu yeniden
kurmaya muktedir olurdu, zira dağ ve nehir, ağaç ve yaprak, kök ve çiçek,
doğadaki tüm varlıklar içimizde önceden şekillenmiştir, zira özü
sonsuzluk olan, özünü bilmesek de çoğu zaman kendini bize sevme gücü ve
yaratma gücü olarak hissettiren ruhtur onların kaynağı. (...)