Doktorların ''bana umut bağlamamasını,başka bir deyişle benim bir insan olduğumu unutmasını,hatta yalnızca karnı doyuralacak, yıkanacak ve sonra bir kenara bırakılacak bir şey olduğumu'' söylemenin dışında hiçbir şekilde yardım edemeyeceklerini gören annem o zaman meseleyi bizzat ele almaya karar vermiş:Ben,onun cocuğuydum, dolayısıyla bu ailenin bir parçasıydım.Büyüdüğümde ne anlayışı kıt ve aciz olsam da bana diğerlerine davrandığı gibi davranacaktı ve misafirlerin önünde kendisinden asla söz edilmeyen arka odadaki "tuhaf varlık"olmayacaktım.