Bir kitabı okurken geçen iki saatin, ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.
Yarın ne olur, işten çıkarsam ne olur, parasız kalırsam, hastalanırsam, çalışamazsam... Bunları düşünmekten yoruldum tükendim artık. Bundan böyle rahat etmeyi istemek hakkım değil mi? Çalışmamak değil istediğim şey; evde oturmak da değil. Gezmek, tozmak, alışveriş yapmak peşinde değilim. Sadece yarını, beş sene sonrasını, on sene sonrasını düşünmek istemiyorum.