Oysa geçmiş,çoğunlukla beceriksizliğimizin sığınağıdır. İstediğimiz gibi hayat kuramadığımız, istediğimiz gibi bahçe yetiştiremediğimiz için kendimize geçmişten bir ev yapar, girer orada otururuz.
Drogo insanların her zaman birbirlerinin uzakta olduklarını fark etti. Birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, kimse o acıyı dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, diğerlerinin bu yüzden acı çekmedikleri ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti.