Aristoteles; intihar sahsa karşı olmasa bile devlete karşı bir suctur.
Intihar etmeye calistigi icin kimse cezalandirilirsa, cezalandırılan şey onun beceriksizliğinden kaynaklanan basarisizliktir.
İnsan, zevkini yükseltmek için aslında tatmini hayvanlarınkinden ancak biraz güç olan ihtiyaçlarını bilerek artırır; bütün bu lüksün, lezzetli yiyeceklerin, tütün, afyon ve alkollü içeceklerin, zarif ve gösterişli elbiselerin ve daha bunlar gibi insanın hayatı için zaruri olduğunu düşündüğü binlerce şeyin sebebi budur.
Hayatımızın belli günlerinin mutlu olduğu dikkatimizi ancak bunların yerini mutsuz günler aldiginda çeker.
Saatler ne kadar hoşça geçirilirse o kadar çabuk tukenir, ne kadar acıyla gecilirirse o ölçüde uzadıkça uzar, gecmek bilmez. çünkü müspet mahiyete sahip olan şey zevk degil acıdır; onun bizzat mevcudiyeti kendisi hissettirir.
Nasıl ki bütün bedenimizin sağlığını değil, fakat sadece ayakkabının vurduğu küçük noktayı hissedersek, tıpkı bunun gibi mükemmelen yolunda giden bütün işlerimizi değil, fakat sadece bizi üzüp rahatsız eden önemsiz, anlamsız, küçük bir işi düşünürüz.