Senin yokluğun içimde durmadan dolaşıyor. Ne zaman gözlerimi kapatsam adın düşüyor dudağıma, ve her an sana çektirdiğim acı hatırlatıyor kendimi. Özlemim sessiz, ama suçum yüksek. Her gülüşünü çaldığım an, her kırgınlığını büyüttüğüm zaman hala titreşiyor ruhumda. Pişmanlığım, kelimelerin yetmediği bir yerden bakıyor bana. Seni incittiğimi biliyorum, biliyorum ama kelimeler sadece gölge, gerçek acı senin kalbinde kaldı. Ve şimdi, gecenin karanlığında, seni sessizce anıyor, her anını özlüyor ve sana çektirdiğim acının ağırlığını içimde taşıyorum. Belki de özlem, seni yeniden sarıp sarmalamak değil. Belki de özlem, seni kaybettiğimi anlamak ve hala sana dokunamamak demek.