Muhammet Topçu
@mamiyas
Şu anda okuduğu kitaplar
Sen gülünce bana anlatılması mümkün olmayan duygular doğuyor içime. Ama bütün yaralar silindiğini zan-etmem. Bil ki sana çektirdiklerim bende hala geceyi yarıp duran bir ağırlık. Onlarla yaşamayı öğrendim, sustum, ama unutmadım.
Beni affettiğin anı, kalbinin en ince yerinden hissederim, buna sözüm var. Fakat artık eski ben değilim. O çocukça yanımı geride bıraktım. Senin bir gülüşüne kanıp, her şey tamam sanacak biri değilim artık. İçimde büyüyen pişmanlığın sessizliği, bana bunu öğretti. Gözlerin çok güzel.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
“Şimdi şiir bence senin yüzündür”
Yazamadığımı, söyleyemediğimi buraya bırakıyorum. Kalbimde taşıdığım çok şeyi sana aktaramadım, belki yanlış anladın, belki ben yanlış anlattım. Biliyorum çok canını acıttım, ama asla böyle olmasını istemedim.
“Başını göğsüme sakla sevgilim”
Tek isteğim seni incitmemek değil, sana sığınacak bir yer olmaktı. Sözcüklerimden taşan bütün hatalarımla, sessizliğimle, pişmanlıklarımla buradayım. Keşke sana yazabilsem. Her şeyi. Sen yalnız değilsin, bu hissiyatı gönlünün en derinliklerine koyabilmek arzum.
Hissedince sana vurulduğumu
Anladım ne kadar yorulduğumu
Sakinleştiğimi, durulduğumu
Denize dökülen bir pınar gibi
Şimdi şiir bence senin yüzündür
Şimdi benim tahtım senin dizindir
Sevgilim, saadet ikimizindir
Göklerden gelen bir yadigar gibi
Sözün şiirlerin mükemmelidir
Senden başkasını seven delidir
Yüzün çiçeklerin en güzelidir
Gözlerin bilinmez bir diyar gibi
Başını göğsüme sakla sevgilim
Güzel saçlarında dolaşsın elim
Bir gün ağlayalım, bir gün gülelim
Sevişen yaramaz çocuklar gibi
- Sabahattin Ali
Çocuklar Gibi
Gönlümde senin çektiğin acılar nasıl yankılanıyor bir bilsen o ışığı kapatırken gönlün rahatlardı.
Üzüntümün ağırlığı kimsenin umursadığı bir şey değildi. Yalnızken dışarıya, yanındayken sessizce içime ağladığımı kimse görmedi. Sözler öyle kolay döküldü ki karşımdakilerin dilinden, başka biriyle konuşmaları, başka şeylerle meşgul olmaları… ama diyecek bir sözüm veya üzülecek bir hakkım olmadığını bilmek çaresizliğin ta kendisi. O kadar kırılgan ve haksız hissettim ki, üzülmeye hakkım yoktu. Bu duyguları saklamayı ustalıkla öğrendim. Ama tek başıma kaldığımda gözlerimden taşan birer cehennem ırmağına dönüşüyor her şey. Gözlerim yanıyor, ruhum kavruluyor. Kimse bilmez içimde kopan bu sessiz fırtınayı.
Ne kadar çok üzülenileceğim kimsenin umrunda değildi.