Ne haldesin bilmiyorum, hangi düşüncenin içinde kayboldun, hangi yükü tek başına taşıyorsun hiçbir fikrim yok. Ama şunu biliyorum, bazen en çok “yanındayım” diyen birine ihtiyaç duyar. Ben hala oradayım. Ne değişirse değişsin, ne yaşanırsa yaşansın, bir adım uzağında. Sevgi dediğin konuşmak değil, yağmuru çatıdan çıkarttığı sesi dinlerken onun yaşadığı şeyleri düşünüp içinden bir şeyle sımsıkı sarılmaktır ona. Belki de böyle daha iyidir ama sımsıkı sarılma isteği kaybolmayan bir şey. Ne diyeyimki sultanım, içim içine aç…