Ne çabuk yaşlanıyorduk dünyanın dönüşünden daha hızlı milyonlarca yılın ruhunu bedenimize hapsedip ilerlediğimizi düşünüp adım adım ilk ana... Tanrı’nın boş bir anında egoistliğinin kurban edilmişliğimize doğru. Koşarak. Yıkıp dökerek. Öldürüp yok ederek .. önce insanlığımızı sonrasında geri kalanları katlederek kendimizi kahraman ilan ediyorduk. Kimsenin haberi olmuyor, kahramanlığımızın tahtına kurulup her geçen dakika yalnızlığa kürek çekiyordu