Görüyorum ki, başka yollardan gittiğimiz halde ikimiz de aynı neticeye varmışız: İkimiz de birer insan arıyoruz, kendi insanımızı...
Reklam
Hiçbir insandan, bana verdiğinden fazla bir şey istemeye alışmamıştım... Buna rağmen içimde garip bir durgunluk vardı.
Hayatta hiçbir zaman kafamızdaki kadar harikulade şeyler olmayacağını henüz idrak edememiştim.
Ben de kendimi tutamamış, ağlamaya başlamıştım; bu ancak fevkalade büyük ve sahici kederlerde görülen, sessiz, hıçkırıksız ağlayışlardan biriydi.
"Delikanlı mı? Sizden daha yaşlıyım; her çeyrek saatte hayatımın bir yılı gidiyor."
Reklam