Pazarda bir trampetçinin içinde dört mermisi olan tabancasını satın aldım ve kendimi tam kalbimden vurmayı umarak göğsüme ateş ettim. Ancak kurşun yalnızca ciğerimde bir delik açmıştı. Bir ay kadar hastanede yattıktan sonra dünyada benden daha aptal birinin olmayacağına iman etmiş olarak ve utançtan yerin dibine geçerek yeniden fırında çalışmaya başladım.
Hayat, bu dünyada mutluluk uğruna verilen kesintisiz bir savaştan ibaretse, merhamet ve sevgi bu savaşta zafere ulaşmanın önünde birer engel değil miydi?