Kitaptan anladığım en acı tarafı şu:
Bazen insan kötü olduğu için değil, hareketsiz kaldığı için kaybediyor.
Raif’in problemi sevgisizlik değil, pasiflik. O sevmeyi biliyor ama harekete geçmeyi bilmiyor. Hayat karşısında hep geri duran, bekleyen, içine kapanan biri ve bu pasifliği onun hem aşkını hem de babalığını elinden alıyor.
Maria için ve kızı için çok üzüldüm ama Raif’e üzülmekte zorlandım; çünkü biraz cesaret gösterseydi hayatı böyle sessizce yitip gitmezdi.