Beyza Çelik
@mariael
Ankara
İzmir, 29 Eylül 2003
17 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Martin’in öğrenme hırsı, yazma tutkusu ve sınıf atlama çabası başta çok motive edici geldi; ama ilerledikçe bu süreç yıpratıcı oldu benim için.
Ruth’la tanışması her şeyi tetikledi ama Martin’in asıl savaşı kendiyle ve toplumun ona biçtiği yerleydi. Ruth ise ona destek olmak yerine Martin’i sürekli elinde bir hamur gibi yoğurup şekillendirmek istedi. Çabasını hiçbir zaman umursamadı...
Roman zaman zaman ağırlaşıyor ama Martin'in karakteri kitaba öyle bir bağlıyor ki elimden düşürmek istemedim. Bir karaktere bu kadar yakın hissedeceğimi hiç düşünmezdim. Beni en çok etkileyen sonlara doğru Martin’in sürekli "o kitaplar yazılmıştı" demesiydi.. işte o noktada Ruth'a inanılmaz bir öfke hissediyorsunuz.
Bittiğinde boş boş duvarı izletip hayatı sorgulattı...
Önermekten asla bıkmayacağım bir eser oldu benim için. İlk sayfalarda hikâyenin içine girmekte zorlanabilirsiniz; ancak sabırlı olursanız roman çok güzel açılıyor bence. Maria’ya empati kurarken birçok noktada Raif’e fazlasıyla sinirlendim. Raif’in dışarıdan silik, sessiz ve ruhsuz görünen kişiliğinin ardındaki o derin melankoli ise beni en çok etkileyen detaylardan biriydi.
Maria ile Raif Efendi’nin duygusal mesafeleri ve karşılıklı güvensizlikleri yer yer beni kriz noktasına getirdi :) Yoğun duygu yükü ve melankolik atmosferiyle insanın içine işleyen bir eser. Bir insanın iç dünyasının ne kadar görünmez olabileceğinin en güçlü örneklerinden biri bence bu kitap.
Geç keşfettiğim ama “iyi ki okumuşum” dediğim bir roman oldu.
Dram seven biri için ideal bir hikâye…
Binchy bu romanı hızlı ve aceleci bir tonda yazmamış; aksine her duyguyu sindirerek, sakin bir ritimde ilerletmiş. Karakterlerin yaşadığı hayal kırıklıkları, yüzleşmeler ve kişisel sorunlar çok iyi işlenmişti. Tek bir karaktere odaklanıp okuru boğmak yerine, her karakteri gerektiği kadar ve doğru yerlerde anlatmış olması hikâyeyi dengeli hâle getiriyordu bence.
İlk 20 sayfada romana girmekte zorlandım—bu da kitabın yavaş temposundan kaynaklanıyordu. Ancak sonrasında hikâye beni öyle içine çekti ki elimden bırakmak istemedim. İnsanı yormadan ama içimizde bir yerlere dokunarak ilerleyen bir romandı.
