Yıldızlar çıkmışken harikulade düşünceler beslemek zor değildir. Gündüzün bayağılığı içinde bunları bozulmadan korumak daha zordur; başkaları karşısında, Tanrı karşısında olduğumuz kişi olmak daha zordur.
Şimdi, bir zamanlar ben olan yeniyetmeden, onun fikirlerinden, ıstıraplarından o kadar uzağım ki, ona bir çeşit sevgiyle eğiliyorum; ona acımak, neredeyse teselli etmek istiyorum. Bu duygu, Monique, beni düşünmeye sevk ediyor: acaba gençliğimizin hatırası mıdır bizi başkalarının gençliği karşısında allak bullak eden?
Yaptıklarımıza bir tür gerçeklik veren başkasının görüşüdür; benim yaptıklarımı kimse bilmediğinden, rüyada yapılan hareketlerden daha fazla bir gerçeklikleri yoktu.