Ordınov tam bu sırada, duyduğu bu hüzne, titreyen kalbine bir karşılık olarak tanıdık bir ses -bir insanın yaşamının sevinçli bir anını, rahat bir mutluluk anını anımsatan bir şarkı- Katerina'nın yalın, berrak sesini duydu
Kontes irkiliyor. Bakışı bir içgüdüyle yükseklerde susan gökyüzüyle ve ötede uğuldayan karanlık ağaçlarla buluşuyor. Ormanın üstünde yapayalnız bir yıldız duruyor. Kontes yıldızın parlayan bir gözyaşına benzeyen bakışını hissediyor. Ona bakıyor ve içini o ana kadar hiç bilmediği bir keder kaplıyor.
O anda François bir kez daha gözlerini açtı. Üzerinde mavi-siyah suskun bir gökyüzü ve birkaç hışırdayan ağaç tepesi, ormanın üzerinde ise parıldayan beyaz bir yıldız vardı. Ormanın üzerindeki yapayalnız yıldız...