müjde akbıyık
@maripuderya
Şiir
Seni Sevmek İçin Geldim Dünyaya!
Çölde çiçek oldum, bahçede nakış,
Şimşekte ateş oldum, bulutta yağmur.
Sihirli bir göz gördüm, nurlu bir bakış,
Dönüştüm pınara, karıştım çaya,
Seni sevmek için geldim dünyaya.
Ben, bin yıl önce de gelebilirdim,
Bin yıl sonra da ölebilirdim.
Zamanı başka türlü hesaplayabilirdim,
Vakti başka şekilde bölebilirdim.
Düşüp senin doğduğun haftaya, aya,
Seni sevmek için geldim dünyaya.
Sesini duydum, sesten ses aldım,
Neşeli gülüşünden güç, heves aldım.
Sen nefesim oldun, ben nefes aldım,
Mutluluk verdiler Güneş'e, Ay'a,
Seni sevmek için geldim dünyaya.
Nice inançsızları dine getirdim,
Başakları korudum, tane getirdim,
Gönlümde ne varsa, sana getirdim.
Benim yollarımı kesemedi
Ne sınır, ne demir, ne taş, ne kaya,
Seni sevmek için geldim dünyaya.
Mecnun da, Kerem de, Ferhat da benim,
Mecnun’a, Ferhat’a kanat da benim,
ElMansuri’ye soruldu “Sizce yaşamın en büyük sırrı nedir?” “Hazım” “Eğer hazımsızsan, bilgileri kitapları da yutsan, tüm gün tekkelerde türbelerde de yatsan, dua etsen bir işe yaramaz.”
Mücadele
"Bir de ölüme tutkulu olmalı insan.
Ölümü öldürmeli, ölümü gül diye yakasında gezdirmeli...”
Şehid Abdullah Azzam
Damla sensin, deniz sensin, lütuf sensin, kahır sensin
Şeker sensin, zehir sensin; fazla üzme beni.
Ya Rab! Balçıktan yapılmış beden evi nerede? Can evi, gönül evi nerede? Ben, buradan bıktım; asıl şehrimi, vatanımı arzu ediyorum!
Ey gönül; galiba sen, işin farkında değilsin! Sen, asıl kendi şehrinden sürülmüşsün; sen, burada gurbettesin!
"Ey Allah'ım! Benim ailem nerede; soyum sopum nerede?" diye feryatlar içinde, kalmışım şu kirli dünyada!
Ya Rab! Şehrime geri dönseydim de, padişahımın merhametini, o şehirdeki dostum, sevgilim olan canların hepsini de görseydim!
939. Müfte