muhittin ekici
@marooned
Artık hiçbir şey istememek. Bekleyecek bir şey kalmayana kadar beklemek. Avare dolaşmak, uyumak. Kalabalıkların, sokakların seni sürüklemesine seyirci kalmak. Su oluklarını, parmaklıkları, kıyılar boyunca akan suyu izlemek. Rıhtımlar boyunca gitmek, duvarların dibinden yürümek. Zaman kaybetmek. Tüm tasarılardan, sabırsızlıklardan kurtulmak. Arzulanmayan, gücenmeyen, isyan etmeyen biri olmak. Önünde, zamanlar boyunca, kıpırtısız, bunalımsız, kargaşasız bir yaşam olacak: ne bir pürüz, ne bir dengesizlik. Dakikadan dakikaya, saatten saate, günden güne, mevsimden mevsime, hiç bitmeyecek olan bir şey başlayacak: bitkisel yaşamın, iptal edilmiş yaşamın.
Kendi kendime düşündüm : Herkesin gökyüzünde bir yıldızı olduğu doğruysa, benimki uzak, karanlık ve değersiz olmalı. Belki de hiçbir zaman yıldızım olmadı!
"söyleyecek çok şey vardı ama söylemenin yolu yoktu..."
Ona çok benzeyen birini bulursun.
Ve bu , zafere en çok benzeyen yenilgidir.
Önce, oldu:
kıpırdandı
belirsiz –
bir şiddetli boşluktan
tatlı bir özleme doğru.
Belirsiz. /( oruç aruoba)/