Marsis
@marsiss
98 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Çocuklara daha iyi bir dünya bırakmak yerine, dünyaya daha iyi çocuklar bıraksanız, sorun kendiliğinden çözülecek aslında” “Bu romanda çocukların gözüyle büyüklerin nasıl göründüğü anlatılıyor. Çocuklar anababalarını, öğretmenlerini ve büyüklerini eleştiriyor. Bu roman çocuk eğitiminde gerekli sanılan, günümüzde geçerli birtakım değer yargılarının yanlışlığını anlatıyor..” Eskiden sınıf arkadaşı olan Ahmet ve Zeynep ‘in ,Zeynep’in babasının yeni işi yüzünden Ankara ‘ya taşınmaları ve sonrasında mektuplaşmaya başlamaları Zeynep ve Ahmet ‘in hikayesini oluşturuyor. Mektuplarında birbirlerine okul hayatlarını, arkadaşlarını, anne babaları ile yaşadıkları olayları, sınıf arkadaşlarını anlatan Zeynep ve Ahmet olayları oldukça komik bir dille anlatarak hem eğlendiriyor hem de olaylar hakkında düşünmeye sevkediyor. "Yaşamı yeterince ellemeden ona yerleşemeyiz; yaşamı ezbere öğrenmeye çalışanlar yaşama eğreti yerleşirler ... Aziz Nesin yaşamı öylesine güzel ellemiş ki gözlemleri yazdıkları son derece doğru .Oldukça keyifli günümüz anne babalarını herbir satırında gördüğüm harika bir kitap olmuş ..
Reklam
Puan vermedi
Yüzünüz Kuşlar....
“Biz de yalnızız. Buraya gelen herkes yalnız. Ne kadar içseler de değişen bir şey olmuyor. Ama kimse bu herifin yaptığını yapmıyor. Annesinin ölümünden girdi, gemiden çıktı. Peki, annesinin öldüğü doğru muydu?” “Değildi Gero.” “Şimdi öyle diyorsun ama, baştan sen de inanmıştın.” Cemil Kavukçu’dan bir uzun öykü… Yüzünüz Kuşlar Yüzünüz, nereye giderse gitsin yalnızlığından kurtulamayan insanın yürek burkan portresini çiziyor. Orta yaşın üstünde, yalnız yaşayan biri, günlerden pazarsa, tüm işlerinden elini çekmiş ve aklını kurcalayan şeyin de ne olduğunu bilmiyorsa ne yapar? Feridun ve Gero, bu öykünün belki de göründüğünden daha yalnız kahramanları, Gero’nun garsonluk yaptığı meyhanede bir pazar sabahı buluşuyorlar… Ve sonra içeriye o giriyor… Kaptan Ali Rıza... . Ali Rıza gemi yolculuklarında başından geçenleri anlatmaya başlar ve sohbetin sonunda onları gemi yolculuğuna davet eder. Bu bölümden sonrası, gemideki diğer kişiler (Aşkı Kaptan, Mahir) çok iyi yazılmış bölümler. Yalnızlık her yerde yalnızlık. Cemil Kavukçu mekanlara sıkışmış insanları çok iyi anlatıyor. ....Su gibi akıp giden , onlara dokunabilecek kadar hayal ettiğimiz kahramanlarla dolu güzel bir öyküydü ben Cemil Kavukçu’yu severek okudum Yazarla biran önce tanışmanızı dilerim sevgiler...
Güzin ablası Kitaplar olan bir kız... ah bilmiyordum öldüğünü! şiirden bir ağacın gölgesinde oturmuş, çam iğnelerinden gerdanlıklar diziyorsun sanıyordum bir iğne kalbine bir iğne kalbime biri kolyene hiç çiçekli bir şiir yazmadığını biliyordum ama! hiç çiçeklerden taç da yapmadığını... nereden mi biliyordum? papatyaların ölü doğduğu bahçemde ondördümde gerdanıma sapladığım çam iğneli kolyelerimden... o reçineli iğneler ki bilirsin, akarsu kolyeler niyetine takındığımız intihar süslerimizdi bizim bilmiyordum öldüğünü! hani şiirinde "ulumak gibi ağladığın" çocuk parkları var ya, işte kimi geceler def-n-edildiğim o parklarda köpeklerin ve erk-lerin ablukasında tıpkı senin gibi, sadece "tanrım!" derken ah tanrım! tanrım! tanrım! derken ve başka bir şey diyemezken ve ahım ve gözyaşlarım arş-ı âlâya yükselirken ve boş salıncaklar "iyi niyetli ve sevimli" çocukluğumuzu sallarken ve tam o esnada bir tekmeyle kapaklanıp "kırk üç numara ayakkabılarla çiğnenirken" ve karanlık çizerken yüreğimi, gözlerimi, uluman ulumama yarendir sanıyordum bilmiyordum öldüğünü ! affet beni, bilmiyordum! evet, çiçekli şiirlerimiz yok bizim muhtemelen hiç olmayacak ama, ah keşke yaşasaydın ve tanısaydım seni ve hiç değilse "arkasında darmadağın gövdelerimizi sakladığımız çiçekli perdelerimizden" oyuncuktan papatyalar toplasaydık birlikte, gam iğneleriyle keder dizmek yerine o kandırık çiçeklerden kahkahalı taçlar yapsaydık! bilmiyordum öldüğünü belki de bilmek istemiyordum! ölüm şairin terkisinde kendimden biliyordum ama seni çiçekli bir şiir yazmadan aldığını, inan bana bilmiyordum! şimdi sana söz veriyorum : bunca acıya ve kıyıma rağmen, börtülü-böcekli şiirler yazmamaya ettiğim yeminime rağmen, ölüme rağmen çiçekli şiirler yazacağım illâ ki bir gün! biri kalbine biri kalbime biri de inat, bu
“Aslında iyi insan, çevresine olduğu kadar kendisine karşı da iyi olan kişidir “
Kitap toplam 12 bölümden oluşuyor.
1- Birey ve toplum
2- Ana-baba ve çocuk
3- İnsanlardan korkmak
4- Öfke ve düşmanlık
5- Değersizlik duygusu
6- Kaygı
7- Sorumluluktan kaçış
8- Yalnızlık
9- Ortak yaşam ilişkisi
10- Nevrotik kısırdöngü
11- Yaşam ve ölüm
12-Kendini yaşamak
Kitap bireyin toplumla ilişkisinden başlıyor,Sonra ana-baba-çocuk bölümüyle bebekliğe kadar inerek insanın anne karnındaki halinden başlayarak yaşadığı travmaları, bilinçaltına kaydettiği gözlem ve olayları o kadar güzel anlatıyor ki, bilinçaltınızdaki perde birden aralanıyor. Sonrasında insanın korkuları, kaygıları, öfkeleri, sorumluluktan kaçışları tek tek gözler önüne seriliyor. Hemen ardından tüm zamanların en önemli sorunu, çözülemeyen, hakkında sayfalar, ansiklopediler yazılsa bile sonuca varılamayan ilişkiler konusu her iki taraf açısından uzun uzun anlatılıyor. Nevrotik yaşam döngüsü, yaşam ve ölüm kavramları irdeleniyor ve kendini yaşamak bölümüyle son nokta konuluyor.
Genel olarak baktığımızda ise, insanların kendilerini gerçekleştirmelerinin önemi, bu uğurda neler yapılabileceği, kendilerini ve çevrelerini daha iyi nasıl tanıyabileceklerini anlatılıyor. Tüm bunları ifade ederken de yazarımız, akademik bir dil kullanmadan, böyle bir kaygıya yer vermeden, herkesin anlayabileceği akıcılıkta anlatıyor.
“insan hem yapan, hem bozan, hem seven, hem kıran bir varlıktır.”
İnsan olmak zordur...
Hem de kolay ...
Akıcı,faydalı okuması keyifli bir kitaptı tavsiye ediyorum ....
