"... İşsiz olmak yararsız olmakla ve yararsız olmak da anlamsız bir hayata sahip olmakla eşdeğer görülüyordu. Sonuç olarak danışanları; gençlik örgütlerinde, yetişkin eğitiminde, halk kütüphanelerinde ve benzer organizasyonlarda gönüllülük yapmaları için ikna etmeyi başardığımda, yani bir diğer deyişle onca boş vakti, karşılığında para almadıkları ama anlamlı bir etkinlikle doldurabildiklerinde ekonomik durumları değişmemesine ve hala aç olmalarına rağmen depresyonları iyileşmişti. Gerçek şu ki insan sadece refah sayesinde yaşamaz."