“Gözünün feri sönmüş herkesin,kimsenin huzuru yok”diye devam etti Oblomov. “Herkes içlerindeki endişeyi ve kederi bir diğerine bulaştırıyor,histerik şekilde bir şeyin peşindeler.Hem kendileri hem de başkaları için dürüst ve faydalı olsalar keşke.Ama olmaz.Dostunun başarısını duyunca sararıp solarlar.”
“Biri ölür,diğeri doğar,bir başkası evlenir.Yıllar geçtikçe de değil,her geçen gün yaşlanıp dururuz biz de.Niçin böyle?Her gün,önceki gün gibi,önceki gün de yarın gibi olsa ne olurdu?Düşününce çok üzücü.”
Daha fazla fikir yürütmenin felsefe yapmak olacağını düşündü.