İnsan çalışırken, izliyor kendini sayfalarca
Birden durup filme alıyorum kendimi
Kederimi, yorgunluğumu ve gölgemi
Sayfa sayfa, kendime dönüyorum
Keşke beni, ben olduğum için seven bir ailem olsaydı
Keşke kırlarda çiçekler açsaydı
Keşke, keşke demek yerine hayatımız olsaydı
Kuşlar gibi uçsaydık, arılar gibi konsaydık bedenlerimizin üzerine sevgiyle.
Bu kentte özel olan ayıp, ayıp olan güzeldir
Sevişirken kaçar, kavga ederken gösteririz
Peki, neden böyleyiz?
İnsanoğlu hastalığının üzerine gönderilmiş
sığ bir zincir gibiyim,
Hiç olmasam daha iyidir diyorum çalışırken
Sahi, bu kadar sevmez mi insan tutsaklığı?
Ben sonsuza dek kendimi izleyip
Kendimi çözmek istiyorum
Sonra Tanrı’nın karşısında şiirler okuyup sevmek
Belki, daha çok;
İnsan durup düşünmeli
Kenardan kenardan izliyorum insanları,
Hiçbir kez onlara katılmıyorum, dünya koca bir kirli nehir, akıyor üzerlerine ve boğuyor insanları
İnsan ayrılmadan, göremez üzerindeki kirliliği; Tanrı bundan ölümü yaratır.
Kendimi yargılamıyorum, onaylanma kabul görme çabasını yargılıyorum..