Dünyayla birlikte yaşayabilmek için şiir yazarız, müzik yaparız, resim yaparız. Dünya şairin hem ana rahmidir hem mezarıdır.
Sayfa 17
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsan umut etme yeteneğini yitirseydi çıldırırdı sanırım.
Sayfa 16
Bizim acımız da sevincimiz de toplumun büyük kalabalığı ve yalnızlığı içinde var olur. Sözümüzde öyle olacaktır. Okuduğumuz hece de, yazdığımız harf de yaşadığımız dünyanın ruhundan alır varlığını.
Sayfa 16
Şiir sevgilinin kirpiğinden ruhuna, dünyada olmayan büyülü yollar açar. Sen bile sözünün karşısında tutulur kalırsın. Sonra dünya döner. Sevgili, dönen dünyaya karışır. Onun boşalttığı yere, yalnızlık, hatıra, keder, pişmanlık denen gökyüzü kadar bir "gönül yarası" gelip oturur.
Sayfa 13
Çekilmek gerek.
...
Ölüme
Mezar taşından başka
Bir şey bırakmadan
Son bir gökyüzü ayiniyle
Sessizce
Çekilmek...
Sayfa 7