Yıkıcı bir huzursuzluk. Sonra iç içe geçmiş halkalar gibi birbiri içinden yürüyüp giden büyülü bir yol. Öyle bir yol ki bitti dediğin yerde yeniden başlayan bir sonsuz varoluş.
İnsanları yaraları da birleştirmezse daha ne birleştirir, değil mi? Öyle bir uzaklaşma ki kendimizden, öyle bir yabancılaşma, uykularımız bile bizi iyileştirmiyor artık.
- Acı bitti. Zaman yok. Gönül soğuk. Sevme korkusu öyle kötürüm etti ki herkesi, yalnızlıktan bunalan insan, dönüp yine kendi yalnızlığına sığınıyor...
Devlet için ölürüz arka sokaklarda, kardeşimizin cesedini buluruz tenhalarda, kuytu köşelerde evladımızın kanlı saçını okşarız, mesele memleketse gerisi teferruattır. BİZ BÜYÜK BİR MİLLETİZ!