Yasemin
@maviboyalikus
Kitabın konusu çok ilgi çekici,dikkatleri üzerine topluyor. Tamamen bilgiden oluşan edebiyat tarihinizi, dağarcığınızı geliştirebilecek bir potansiyelde.
Yazı stili olarak önce soruları sorup diğer sayfada cevapları vermesi,kişinin önce kendi bilgisini tahlil etmesine yol açıyor. İnsan hafızası öyle bir sistem ki, kullanmadığı her bilgi silikleşir fakat kitapta cevapları bulmaya çalışırken kişinin zihnindeki o var olan silik bilgiler giderek belirginleşmeye başlıyor.
Eleştireceğim nokta bilgilerin çok akademiksel ve az olması. Yalnızca akademik bilgi olmasını istemezdim. Ayrı yeten de edebiyatın o cilalı,süslü bölümünü okumak isterdim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Dayan
Ahmed Arif'i her zaman çok sevmişimdir. Leyla'ya olan aşkı ve bağlılığı çok saygı duyulası bir vaziyettedir. Fakat bu kitabında sadece Leylim'den değil halkla ne denli bütünleşik olduğunu da gözler önüne seriyor. Genellikle süslü İstanbul ağzıyla yapılan edebiyata alışığızdır lakin Ahmed Arif okurken dilinin tam olarak halk dili olduğunu göreceksiniz siz de. Sanki köyümden kitabevi olan bilge bir amcayla konuşur gibiydim. Ne diyordu;
dayan kitap ile...
Kitap ile dayanmak için şiirler var. Ahmed Arifler,Nazımlar,Süreyalar var. Dayanılamayan zamanlara bir kuble şiir
İçerisinde yüzlerce hikaye var. Bu hikayelerin neler anlatmak istediğinin analizi güzel yapılmış. Hikaye kısımlarını sevdim. Fakat bu hikayelerin psikoterapiye tam olarak nasıl uygulanması gerektiği ya da hastaya ne noktada bir fayda sağlayacağı konusu kapalı bırakılmış. Son bölümünde psikoterapide uygulamalar diye bir başlık atılmış fakat içinin boş olduğunu düşünüyorum. Akademik bir kitap olduğunu varsaymıştım lakin hikaye kitabı tamamen.
Kitaba büyük bir hevesle başlamıştım felsefeyle karışık olunca fakat beklediğimi bulamadım açıkçası. Felsefi kitapların dillerini severim genelde ama bu kitabın dili kişisel gelişim kitapları tadındaydı. Marcus sanki kendine nasihatlerde bulunuyor gibiydi ve dönemselliğinden dolayı da kullandığı dil evrensel boyuta ulaşmamıştı. Birkaç cümlesi dışında sevemedim maalesef.
Reich,döneminin siyasal karakterlerine ve olaylarına empatik sorgulamalar yapıp eleştirerek daha psikolojik bir perspektiften bakmış. Kitabın çoğu cümlesinde kullandığı "küçük adam" metaforu aslında insanlığın "canlılığını kullanmadığı" halidir. O yüzden küçük adamı hastalıklı görür çünkü küçük adam büyümeyi hiç istememiş ve her şeyi sadece kendi menfaatleri uğruna istediği için "insanı kamil" denilen o gerçekten insan olabilme haline geçmemiştir. Çıkarılacak çok ders var bana göre. Ben zevkle okudum ve almam gereken öğretileri aldım,zihnime koydum.
