mavidennm
@mavidennm
Şu anda okuduğu kitaplar
" Artık hiçbir şeyden korkmuyordum. Lütuf mu yoksa lanet miydi? Artık bunu da oluruna bırakmıştım."
"Bu düşünceler tıpkı dalgalarla birlikte sahile vuran tahta parçaları gibiydi ama gemi çoktan batmıştı.."
Andreas Kartak, hayatı boyunca verdiği sözleri tutamayan, alkolle savrulan bir adamdır. Kitap boyunca aynı döngüyü görürüz:
Para gelir
Umut doğar
Günah / zaaf (içki, anlık haz) tekrar eder
Söz yine tutulamaz
Finalde Andreas’ın ölümü, onun cezalandırılması gibi değil, sessiz bir bağışlanma gibidir. Parayı Azize Teresa'ya ulaştıramasa bile:
Niyet vardır
Vicdan vardır
Utanma ve pişmanlık vardır
Roth burada şunu söylüyor:
Tanrı (ya da hayat) insanı sonuca göre değil, niyete göre yargılar.
“Aziz Ayyaş” paradoksu:
Ayyaş → Günah, zayıflık, düşüş
Aziz → Masumiyet, iyi niyet, bağışlanma
Andreas bu iki uç arasında bir insan sembolüdür. Modern klasik olmasının sebebi de bu:
İnsanı ne tamamen kötü ne tamamen iyi gösterir.
Son sahnenin duygusu:
Hüzünlü ama karanlık değil
Umutsuz değil, şefkatli
Okuyucuya şunu bırakır:
“Belki de kurtuluş, mükemmel olmakta değil; hâlâ utanabiliyor olmaktadır.”
