Çünkü, ölüm, onmaz; yaşam, onarılamazdır.
Her ölüm dünyada bir çatlak açar- bir boşluk bırakıp öyle gider her kişi: öteki kişiler de, şimdi, o çatlağı kapatmakla, o boşluğu doldurmakla görevlendirilmiş hissederler kendilerini.
Oysa, zamanla, çevre dokunun da çatlaması ve boşalmasıyla, o çatlak belirsiz-öteki çatlaklardan ayırdedilemez hâle gelecek; o boşluk da, zaten, yok olacaktır. Ama, kişiler bunu düşünmezler: uğraşıp dururlar o çatlakla, o boşlukla - ama faydasızdır bu çaba: çatlak kapanmaz, boşluk dolmaz; uğraşıp durur kişiler, kendileri de birer çatlak, birer boşluk olana dek - o zaman da görevi yeni kişiler devralmış bulacaklardır kendilerini...
Oysa, önemli olan, çatlağı açıkça görebilmek, boşluğu olduğu gibi yüklenebilmekti. Çünkü, ölüm, onmaz; yaşam, onarılamazdır.
Reklam
Kişinin yaşamı, uzaklıklar ile yakınlıklar arasında yürür: kişi, ne yaparsa yapsın, hep ya bir şeyler - birilerine- yaklaşıyor, ya da bir şeylerden- birilerinden- uzaklaşıyordur hiçbir zaman, bir yerde - birileri ile birlikte- duruyor değil: hep yürüyor.
Nah ist nur Innres; alles andre fern.
Yalnızca içteki yakındır; başka her şey uzak.
Rilke, DIE INSEL