Çocuk çok küçük olduğu bir zaman hatırladı. bir şey onu korkutmuştu, o da ağlamaya başlamıştı .”git buradan ağlayan bebek “diye bağırmıştı ablası .onu odasına göndermişti bitene kadar geri gelme . böyle bağırarak kovulmak onu utandırmıştı. o anda duyguların kötü ve utanç verici olduğuna,onlara sahip olmanın bir hata olduğuna inanmaya başlamıştı. duyguların ona kendini berbat hissettirdiğini, başkalarının ağlayanlara nasıl güldüğünü, insanların öfkelendiklerinde nasıl korkunç şeyler söylediğini gördükçe bu inancının doğru olduğuna dair kanıtları çoğalıyordu ve diğer herkes aynı şekilde düşünüyor gibi görünüyordu.
Bir beyin ameliyatı sırasında hasta tamamen uyanıkken Dr. Penfield, cerrahi bir gereçle korteksin küçük bir kısmına dokundu. Hasta bir anda, çocukken yaşadığı ve sonra unuttuğu bir olayı "yeniden yaşadığını" bağırarak söyledi. Bu konuyla ilgili çeşitli deneylerde de aynı sonuca ulaşıldı. Korteks belirli noktalarına dokunulduğunda hastalar geçmiş deneyimlerini "hatırlamakla" kalmıyor, o deneyime dair tüm görüntüleri, sesleri ve hisleri son derece gerçek bir şekilde tecrübe ederek onu "tekrar yaşıyorlardı". Adeta geçmiş deneyimler bir kayıt cihazıyla kaydedilmiş ve yeniden oynatılıyormuş gibi.