İlayda Semerci
@maybeilayda
Biraz yorgunum, kavgaları birikiyor insanın.
Bütün çabalar boşuna ,ne yaparsa yapsın ,istediği kadar havalanacağım diye çırpınsın, sonunda insanoğlu da yaralı leylek gibi, rezil ve perişan yanüstü toprağa yuvarlanmıyor mu ?
Kaderimiz aynı uçamayacağını bilmek yine de uçmaya yeltenmek..
«İznikli Leylek»
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Herkese merhabalar
Haldun Taner'den okuduğum ilk kitap. Haldun Taner'in öyle bir anlatımı var ki sanki anlatılanlar kağıt üzerindeki satırlar değil de karşınızda konuşan sohbet ettiğiniz bir insan gibi. Açıkçası okucuyla sohbet etmesini ve samimiyetini sevdim.
Gelelim kitaba
Kitap yedi öyküden oluşuyor. İlk öyküsünde o kadar akıcı gitti ki ne yazık ki son öykülerine doğru günlük konuşma dilinden başka kelimeler de vardı. Alışık olan bir insan için yormadan akıcı şekilde ilerler. Alışık olmayan insan biraz olsun duraksar. Ama kitap genel olarak akıcıydı.Benim en sevdiğim öyküsü on ikiye bir var oldu. Neden bu zamana kadar okumamışım serzenişlerim de oldu
Azıcık bile öyküyü seviyorsanız mutlaka okunması gereken kitaplardan, şimdiden herkese keyifli okumalar
Herkese merhabalar !
- Franz Kafka’nın en çok okunan eserlerinden dönüşümün yorumu geldiiiii
Gregor Samsa, anne babası ve kız kardeşiyle birlikte yaşar. Pazarlama işindedir ve sıradan, göz önünde olmayan bir işi vardır. Evde çalışan tek kişidir ve haliyle evin geçimi onun eline bakmaktadır. İşinden memnun değildir ama maaşını alıp, bundan ailesine ihtiyaçları için paralar verdiği anlarda, onların gözünde gördüğü minnet duygusu onu mutlu edip hayata tutunmasına vesile olmaktadır. Bir sabah huzursuz düşlerinden uyandığında kendini yatağında kocaman bir böceğe dönüşmüş buldu.
- Kişinin insanların gözünde kendilerince çıkarları doğrultusunda işlevsiz kalınca nasıl da değersiz olduğunu gösteren bir dönüşüm hikayesiydi. :(
o acınacak ve iğrenç görünümüne rağmen babasına bile Gregor'un ailenin bir bireyi olduğunu hatırlatmışa benziyordu. Ona bir düşman gibi davranılmamalıydı, aksine aile sorumluluğunun gereği olarak ona karşı duyulan nefret bir kenara bırakılıp sabredilmeliydi, yalnızca sabredilmeliydi.
