mayıs
@mayremembers
herkesin başkasını konuştuğu bu aynalar pazarında, seni kimseye söylemeden öleceğim.
vissi d'arte, vissi d'amore.
Şu anda okuduğu kitap
“son”
bu kelimeyi ilk yazan biz değiliz, bu yüzden tek yalnız biz değiliz.
hayatım boyunca yaşlı insanlarla olan sohbetlerimden keyif almışımdır. genelde hayal eden bir insan olduğumdan, onlarla konuşurken cümlelerini yaşlı halime uyarlayıp yıllar sonraki benle konuşuyormuşum gibi davranırım bazen. jean louis fournier, bana iliklerime kadar bu hissi yaşattı.
sanırım seksen yaşında olsam ben de bunları konuşurdum. bir insanın ileriki olasılıkları hayal etmesini faydalı bulmuşumdur, daha çok önlem alabiliriz çünkü. ama yalnızlık? onun için ne yaparsak yapalım, hayatın hırçın bir dalgası planlarımızı yerle bir edebilir. son nefesimize kadar çevremiz sözcük balonları saçan insanlarla dolu da olsa gözlerimizi kapattıktan sonra yine sonunda yalnız bir yola çıkacağız ve eninde sonunda yalnız kalacağız, yazarın kendisinin dediği gibi.
çok sevdim, çünkü nispeten “negatif” şeyler üzerine düşünmek mental sağlığıma iyi gelmediği için hayatımın büyük bir kısmında düşünmemek için çaba sarf ediyordum. ama eninde sonunda bizi bulacak şeyler, üzerine düşünmemiz için varlar. tüm duygularımızla onları kucaklayıp kendimize acı çektirmemiz için değil, mantık çerçevesinde zihnimizin bir yerine oturtarak zamanı geldiğinde soğuk kanlı olabilmemiz için varlar.
“yalnız kalmak, terk edilmek, unutulmak... bunların hangisinden daha çok korkuyorum?
belki de unutulmak en kötüsü.
yalnız kaldığımda bir yerlerde birinin beni düşündüğünü hayal edebilirim hep.
terk edildiğimde özlendiğimi, o kişinin yaptığından pişman olduğunu hayal edebilirim.
unutulduğumda ise hayal edecek bir şey bulamam.
sanki bu dünyada hiç var olmamışım gibi...”
“artık şunu kabul etme zamanım geldi: ben unutulmaz değilim.”
ben unutulmaz değilim.
muhtemelen unutulacağım, ve sonunda yalnız kalacağım. neyse ki bununla ilgili bir
Reklam
“edebiyat bir müze değildir, canlı bir varlıktır.”
sanat vardır, hassastır, meydana getirmesi ve anlaması emek ister. jeanette en sevdiğim yazar ve her okuduğum kitabında sadece onu daha fazla sevmemi sağlıyor. söylediklerini bana düşündürtüyor, bana bir şeyler katıyor. bana fazla çalıştığımı ve fazla çalışmamın içimdekileri ifade etmekte bana yardım edecek tek şey olmadığını, sabrımın bu noktada oldukça değerli olacağını yeniden gösterdi. benim gibi sabırla büyük sıkıntıları olan biri için sabretmenin kilit nokta olduğunu kabul etmek uzun sürdü ama bugün oldu.
sabrettiğim zaman düşüncelerimin de yolunu bulduğunu göreceğim.
sanata güveneceğim. çünkü sanat baş kaldırır.
fakat müzeyyen, bu derin bir tutku.
evet, biraz sapık ve tek taraflı bir tutku.
kitabın her sayfası içimdeki bir yerlerden uçup gelmiş buraya sanki. soru işaretlerinden dolayı midesi yanan başka birileri daha varmış, iç hatlardan fark etmeden sevgilisiyle konuşan birileri. sürekli yazmaya çalışıp hikayeleriyle anlaşma kurmaya çalışan birileri.
bir insanın kendisine benzeyen birini bulması en az yalnız ve anlaşılmamış hissetmesi kadar korkutucudur derler. belki demezler, az önce ben uydurdum bunu ama ben dediğim için birileri çoktan demiş sayılır, bence böyle. derler yani. işte bu kitap beni tırsmış bir halde bıraktı. bu korkum benzerliğimden olsa gerek. midemi yaktı. yabancı olma oyununa susattı beni.
bu yüzden çok sevdim sanırım.
