mayıs
@mayremembers
herkesin başkasını konuştuğu bu aynalar pazarında, seni kimseye söylemeden öleceğim.
vissi d'arte, vissi d'amore.
Şu anda okuduğu kitap
insanlara ulaşabilseydin
birisi yarasına basardı seni
belki sen birisini severdin.
Reklam
sürekli koşturuyorlar, mutluluğun peşinden koşuyorlar. mutluluk koşarak yakalanmaz halbuki, yürürken yakalanır. yavaş yavaş yürürken, kendinle iyi geçinerek, kendinle iyi anlaşarak.
“son”
bu kelimeyi ilk yazan biz değiliz, bu yüzden tek yalnız biz değiliz.
hayatım boyunca yaşlı insanlarla olan sohbetlerimden keyif almışımdır. genelde hayal eden bir insan olduğumdan, onlarla konuşurken cümlelerini yaşlı halime uyarlayıp yıllar sonraki benle konuşuyormuşum gibi davranırım bazen. jean louis fournier, bana iliklerime kadar bu hissi yaşattı.
sanırım seksen yaşında olsam ben de bunları konuşurdum. bir insanın ileriki olasılıkları hayal etmesini faydalı bulmuşumdur, daha çok önlem alabiliriz çünkü. ama yalnızlık? onun için ne yaparsak yapalım, hayatın hırçın bir dalgası planlarımızı yerle bir edebilir. son nefesimize kadar çevremiz sözcük balonları saçan insanlarla dolu da olsa gözlerimizi kapattıktan sonra yine sonunda yalnız bir yola çıkacağız ve eninde sonunda yalnız kalacağız, yazarın kendisinin dediği gibi.
çok sevdim, çünkü nispeten “negatif” şeyler üzerine düşünmek mental sağlığıma iyi gelmediği için hayatımın büyük bir kısmında düşünmemek için çaba sarf ediyordum. ama eninde sonunda bizi bulacak şeyler, üzerine düşünmemiz için varlar. tüm duygularımızla onları kucaklayıp kendimize acı çektirmemiz için değil, mantık çerçevesinde zihnimizin bir yerine oturtarak zamanı geldiğinde soğuk kanlı olabilmemiz için varlar.
“yalnız kalmak, terk edilmek, unutulmak... bunların hangisinden daha çok korkuyorum?
belki de unutulmak en kötüsü.
yalnız kaldığımda bir yerlerde birinin beni düşündüğünü hayal edebilirim hep.
terk edildiğimde özlendiğimi, o kişinin yaptığından pişman olduğunu hayal edebilirim.
unutulduğumda ise hayal edecek bir şey bulamam.
sanki bu dünyada hiç var olmamışım gibi...”
“artık şunu kabul etme zamanım geldi: ben unutulmaz değilim.”
ben unutulmaz değilim.
muhtemelen unutulacağım, ve sonunda yalnız kalacağım. neyse ki bununla ilgili bir
