Ne çok büyük zorluklarla uğraştığını biliyorum…
Ve dışarıdan kimse bunu tam olarak görmese de, senin içinde verdiğin savaşın ne kadar yorucu olduğunu tahmin edebiliyorum.
Çoğu zaman üzgünken gülümsemek zorunda kaldın, kırıldığında susmayı seçtin, yorulduğunda bile “iyiyim” dedin. Kalbin ağrırken kimseye yük olmamak için kendi içine kapandın, yalnızken bile dimdik durmaya çalıştın. Bazen anlaşılmadın ama yine de anlatmaktan vazgeçtin, bazen haksızlığa uğradın ama intikamı değil mesafeyi seçtin.
Belki kimse omzuna dokunup “ben buradayım” demedi ama sen yine de tek başına yürümeyi öğrendin. İşte bu yüzden bugün hâlâ ayaktasın. Zor oldu, evet… ama başardın. Ve bundan sonra da, ne gelirse gelsin, yine başaracaksın. Kendini omuzlarından öp. İyi ki varsın.💙
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bugün bir söz okudum: “Birisi boğuluyorsa, o an ona yüzmeyi öğretmenin zamanı değildir.”
Bu cümle gün boyu aklımda kaldı. Çünkü bir insan zorlanırken, dağılırken, içi karışmışken etraf bir anda tavsiye verenlerle doluyor. Herkes ne yapması gerektiğini, nasıl düşünmesi gerektiğini, nasıl güçlü olması gerektiğini anlatıyor. Ama insan boğulurken bunları duyamaz.
İçeride fırtına varken dışarıdan gelen her yönlendirme gürültü gibi hissedilir.
Bir erkeğe kendini vereceksen, ya da bir erkeğe bile isteye kanacaksanız, bunu rastgele birine değil; bunu gerçekten kalbiyle hak eden birine yap. Güçlü görünene değil, hep iyi olana bak. Söylediklerine değil, zor zamanlarda nasıl davrandığına dikkat et. Karakteri sağlam mı, vicdanı var mı, kalbi incitmekten korkar mı; bunları ara. Çünkü sevgi cesaret ister ama daha çok akıl ister. Herkese açılan bir kalp, sonunda kendini savunmasız bırakır. İyi bir erkek seni tüketmez, tamamlar; seni küçültmez, büyütür; seni korkutmaz, güvende hissettirir. Bir gün her şeyini teslim ettiğin kişiye dönüp baktığında, utançla değil huzurla hatırlamak istiyorsan, seçimini baştan doğru yap. Çünkü yanlış bir insana verilen sevgi, ilklerin, yıllar süren pişmanlık bırakır; doğru bir insana verilen sevgi ise sessiz ama güçlü bir huzur. Ve inan, huzur her şeyden daha kıymetlidir.
İnsan her şeyi zaman geçtikçe anlar, şimdi bilmiyorsan bile bir gün bileceksin, beni o gün hatırla.
Aramızda gerçekten Tanrı’nın görünmez gücüne ve mutlak adaletine inanan varsa, emin olsun ki bir gün o gücü mutlaka hissedecektir. Çünkü ilahi adalet acele etmez ama asla şaşmaz. İnsan bazen haksızlığın karşılıksız kaldığını sanır, kötülüğün kazandığını düşünür, iyiliğin ise ezildiğine inanır. Oysa görünmeyen bir denge vardır; zamanla her şey yerli yerine oturur. Kimse yaptığıyla sonsuza dek kaçamaz, kimse ektiğini biçmeden bu dünyadan geçip gidemez. Sabırla susanların, kalbini kirletmeden yürüyenlerin hesabı başka türlü tutulur. İlahi güç, gürültüyle değil; zamanla, vicdanla ve kaçınılmaz sonuçlarla kendini gösterir. Bugün anlamadıklarımız yarın karşımıza çıkar; bazen bir ders, bazen bir kayıp, bazen de hak edilen bir huzur olarak. İnanan için adalet bir beklenti değil, er ya da geç gerçekleşecek bir gerçektir.