Mert Çalhan
@mc3434
ışıklarından birini açık tut benim için o günden sonra. Saçlarını kestirdiğinde bir telini benim için sakla. Uyku tutamadığında beni Çağır ötelerden. İnsan yüzlerinde boş yere arama beni. Kısacık bir hayat verdiler bize, küçük bir zaman dilimi, bir süre oyalandık orada burada. Dışarıda çok kalmış bir çocuk gibi aldık hevesimizi dünyadan. Sonra hepimizi eve çağırdılar. Oyun bitti.
Reklam
Kursağımda kalan , benim senelerdir dışarıda gezmemiş , bir daha dünyayı görmeyecek gözlerimi de bulacaksın bu mektubu aldığında. Eğilip daracık posta kutusunun içindeki zarfta dönüp duran bu islak, yapışkan, hüzünlü ve kızarmış gözlerin gerçek olup olmadığına bakacaksın belki de. Sonra avucuna aldığın o iki kaygan gözü, bir süre hayretle inceleyecek ve kimseler görmesin diye adına kuyu dediğini çantana atacaksın bir çırpıda muhtemelen. Çünkü karanlığa, hücre cezalarına, ıssız koridorlara, bodrum katlarına, bir tabutu andıran koğuşlara ve sessizliğe alışan gözlerim dışarının o güçlü ışığı karşısında çok fazla dayanamayacaktır. Şimdi sen dışardasın, ben içerideyim. Onca yıldan sonra yer değiştirdik seninle. Hayat yine yanyana getirmedi bizi. Halden anlarsın. Harflerden anlarsın. Aşkın sonsuzluğundan elbette anlarsın. Vasiyetimdir: gözlerimi, gözlerimin içindeki harfleri alıp başka bir Körlüğe sakla benim için...
Herkes günün birinde dışarı çıkıp kendi yarım cümlesinin peşine düşecekti ama bizim cümlemiz hiçbir zaman tamamlanmayacaktı.
Çünkü bazı insanlar birbirlerini acılarından tanırdı ve yara sarmasını ancak canı yananlar bilirdi.
Küfrün her türlüsünü seviyorlardı. Organlar, adları kötüye çıkmış meyveler; ıslak ve yapışkan, çekince uzayan,içinde herhangi bir delik olan tüm şeyler; bütün bunları bir küfrün herhangi bir yerinde yerli yersiz kullanmaya bayılıyorlardı. Ama galiba en çok zamanla ilgili küfürleri seviyorlardı! Geçmeyen, duran, başa saran, hatırlanan, akıldan çıkmaayan; artık bize değil yalnızca tahliye günümüze sabitlenen zaman...
Reklam