Mert Çalhan
@mc3434
Karşısında bir ayna varmışçasına doğruldu, ölümü bekledi ve gülümsedi , gülümsedi,gülümsedi..
O , bir ateşti, kadın ise üşüyordu.Bedeni de açlık çekiyordu burada okşanmaya ve sevilmeye alışmıştı , bakışlarındaki canlılığa tekrar kavuşabilmesi için Paris’te her gün üzerine vuran gençliğin parlak arzularının yansımalarına ihtiyaç duyuyordu.
Bir insanın diğer bir insan için neler ifade edebileceğini hiç bilmemişti çünkü daha önce hiç yalnız kalmamıştı..
İçindeki her şey susmuş , yüreğinin anlamlı müziğinin anahtarı kaybolmuş,müzikli bir saat gibi ölmüştü..
