Düşünmeye başladım. Ama düşünmek de değildi bu daha derin bir şeydi. Bütünleşince nasıl kutsallaştığımızı düşündüm. İnsanlık da kutsaldi tek bir bütün olduğu zaman. Kutsal olmadığı tek bir zaman vardı. Tek başına bir sefilin dişine bir lokma kıstırıp kaçmaya, bir başına koşmaya kalkıştığı zamandı o da. Tepine tepine. Böyleleri yok ediyordu kutsallığı. Ama herkes bir arada çalışırken, yani bir insan öteki için değil de, bir insan hepsi için çalıştığı zaman, onun ziyanı yok o kutsal. Sonra aklıma geldi... Ben kutsal dediğim zaman ne demek istediğimi bile bilmiyordum.