Bir at yeni, daha iyi bir süvariyi eyerdeki sağlam oturuşundan nasıl bilirse, o da gerçek hasmının, asıl hasmının kim olduğunu son hamlelerden anlamış olmalıydı.
Çünkü insanlar kahraman değil. Dünya denen büyük bir çöp sahasındaki solucanlar gibiler. Gözlerini rahatsız ettiği için ışıktan kaçan köstebeklerden farkları yok. İnsanlar tatlı yalanları sever. Krallar, bakanlar ve tüm yöneticiler onurlu görünmeyi önemser. Hepsi birer kaba zorba olmalarına rağmen halkın onları bilge ve cömert olarak bilmesinden hoşlanırlar