Çok eşlilik Tevrat’ta vardı. İncillerde de yasaklanmamıştı. Hıristiyanlıkta tek eşlilik son asırlarda Yunan ve Roma tesiriyle ortaya çıktı ise de, çok eşlilik her vakit her yerde yaygın olmuştur.
İslam’da ise tek eşlilik esas kanun olmuş, ancak çok eşlilik zaruret hâllerine mahsus bir ruhsat olarak kalmıştır.
Hikmet Peygamberi sallâ’llâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur:
Kadın dört şey için nikâhlanır: Malı için, kemali için, güzelliği için ve dini için; ancak, sen dindar olanı seç ki, hayatın bereketlensin.
Eş olarak seçeceğin kadında bu dört hasletin dördü de bulunursa çok güzel olur; ancak hepsi bulunmaz da çatışma olursa, cemal maldan, kemal cemalden, dindarlık da hepsinden önce muteber olur.