Mehmet Emin Güreldi
@megureld
Lisans
6 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Öncelikle söylemem gerekir ki kitap beni oldukça boğdu. Kitap Zweig'ın kendi eseri değil. 1914 yılında ölen bir askerin masasında ailesi tarafından bulunan metinlerin derlemesi diyebiliriz. Kitap bir yedek subayın ruhsal donukluğundan kurtulduğu ve hayattan zevk almaya başladığı bir olayı anlatıyor. Yazar kitabın başında yazarlık deneyimi olmadığını zaten dile getiriyor. Bu yüzden kısacık bir anının kitap haline gelmesi için betimlemelerden yararlanılmış. Ama bu kadar sık betimleme yapmak da en azından beni oldukça yordu ve dikkatimi dağıttı. "Gibi" kelimesi oldukça sık geçiyor. Baharda uçuşan kuşlar gibi, kışın solan çiçekler gibi... Bu gibi betimlemeler yerinde kullanıldığı zaman güzel oluyor evet. Olay yerinin gözümüzde canlanması ve hayal dünyamızda bir lokasyon oluşturma konusunda da gerekli elbette. Ama yalnızlık çeken bir adamın bir gece bir fahişeyle tanışması ve ardından yaşanan, yazılsa 3 5 sayfa edecek bir olayın kitaplaşması için yapılan betimlemeler bir süre sonra bende dikkat dağınıklığına dönüştü. Olaylara odaklanmakta güçlük çektim. Zweig satırlara hiçbir şey eklemediğini yazmış kitabın başında. Bu yoğun betimlemelerden kısıp kurgusal ama olayın gidişatını bozmayan şeylerle kitap tamamlanabilirmiş. Kitabın sonunda ise hayal ettiğim bir etkilenme yaşamadım. Hatta bitirince bu muydu yani dedim. 69 sayfalık bir kitap olduğu için yolculukta veya boş zamanda okunabilecek bir kitap. Ama asla bu kitap için zaman ayırmazdım. Yolculukta okunabilecek daha güzel kitaplar da var..
Ah bu katı, kaskatı beden bir dağılsa,
Eriyip gitse bir çiy tanesi sabahın!
Ya da tanrı yasak etmemiş olsa
Kendi kendini öldürmesini insanın!
Tanrım! Ulu Tanrım! Ne bunaltıcı, ne berbat,
Ne tatsız, ne boş geliyor bu dünya bana!
Ah ne iğrenç, ne iğrenç! Bakımsız bir bahçe ki
Azgın bitkileri tohuma kaçmış,
Pis kaba ne varsa tabiatta sarmış içini...
