Babaya Mektup, bir oğlun babasına yazdığı mektuptan çok, yıllarca içinde taşıdığı düğümleri çözme çabası gibi. Kafka, kelimeleri bir anahtar gibi kullanarak çocukluğunun kapalı kapılarını aralıyor. Her sayfada sevgi ile korku, yakınlık ile uzaklık iç içe geçiyor. Okurken insan, bir babanın gölgesinin bazen bir ömür boyu uzayabildiğini hissediyor. Kısa ama etkisi uzun süren, insanın kendi geçmişine de ayna tutan sarsıcı bir metin.
Annesinin ölümünün ardından aldığı gizemli mektuplarla sarsılan üniversite öğrencisi Mackenzie'nin aile sırlarını ve karanlık gerçekleri ortaya çıkardığı psikolojik gerilim romanıdır.
İlk sayfadan itibaren meral uyandıran, ters köşelerle dolu, oldukça akıcı bir tempoya sahip...
Puan vermedi·128 syf.··
Beğendi
·2026 13. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 07 Haziran 2026 20:19
Shangri-La'nın bıraktığı etkiyle heveslendiğim Uzak Doğu edebiyatından ne okusam diye düşünürken kitaplığımda bulunan iki farklı Piyano Akortçusu aklıma geldi. Tayvanlı ödüllü yazar Chiang-
OKUMASANIZDA OLUR
İlk olarak kitabın konusu biraz ilgimi çektiğinden okumaya karar vermiştim ama okumasaydım da olurmuş diyebilirim. 2 puan vermemin sebebi de kitabın akıp gitmesinden kaynaklı bir puan daha verdim
Kitap Yorumu: Mektup Arkadaşım / J.T. Geissinger
Özet;
Kayra, eşinin ölümünden sonra yaşadığı derin yas, yalnızlık ve boşluk hissiyle hayata tutunmaya çalışıyor. Kocasının ölümünden kısa süre sonra tanıştığı Aidan'a karşı hem duygusal hem de fiziksel bir çekim hissetmeye başlıyor. Ancak bunu bir ihanet gibi gördüğü için kendi içinde büyük bir çatışma yaşıyor.
Eşi artık hayatta olmasa bile hislerinin yanlış olduğunu düşünüyor ve Aidan'la ilişkilerini netleştirmek adına birbirlerine biraz alan tanımaya karar veriyorlar. Fakat bu süreçte Kayra'nın yaşadığı huzursuzluklar, takip edilme hissi, uyku problemleri, yoğun baş ağrıları ve geçici hafıza kayıpları her şeyi daha karmaşık hale getiriyor.
Yorum;
Kitap ilk başlarda beni çok sarmamıştı, hatta ortalara doğru bırakmayı bile düşündüm. Ama bu kitap için altını özellikle çizmek istediğim bir şey var: "Kitabı tamamen bitirdiğinde anlıyorsun."
Çünkü yazar geçmiş, şimdi ve yakın geçmişi bölümlere öyle karışık yerleştirmiş ki başta her şeyi günümüzde yaşıyoruz sanıyorsunuz. Ama sona yaklaştıkça okuduğunuz birçok kısmın aslında anılar olduğunu fark ediyorsunuz.
Gerçekten ters köşeydi ve asla beklemiyordum. Eğer yarım bıraksaydım büyük ihtimalle 10/6 verirdim ama finalden sonra her şey yerine oturduğu ve içimde buruk bir his bıraktığı için puanım kesinlikle değişti.
Şu an benim için 10/8.5
Akıcı ve çerezlik bir kitaptı, bence şans verilebilir
Siz olsanız kitabın ortalarında sıkılsanız devam eder miydiniz yoksa
direkt bırakır mıydınız?
