Jalee
@melankolikedebiyatci
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Ülker Abla” Seray Sahiner ile tanışma kitabım. Öncesinde “Antabus” ve “Kul” adlı iki romanı daha varmış fakat ben okumamıştım. Sadece roman değil öyküler ve denemeler de yazan hatırı sayılır ödüller alan bir yazar. Ülker Abla için kitabın arkasındaki tanıtım yazısında “hem benzersiz hem de fazlasıyla tanıdık biri”deniyor. İçimizdeki Ülker ablalar az değil. Koca şiddetinden sığınma evlerine kaçan yüzlerce kadın var. Evlilik kriterlerine psikiyatrik muayene şartı getirilmeli, diyenlerin ne kadar haklı olduklarını görüyoruz. Gerçi o muayeneden de sağlam raporu alabilecek nice hasta ruhlar mevcut ülkemizde. Bu konu kanayan bir yara, diye demeçler veren kıymetli büyüklerimiz sokakta ulu orta bıçaklanan, kurşunlanan, defalarca şikâyette bulunduğu halde görmezden gelinip katille aynı yatağa sokulan kadınların ahlarının hesabını elbette verecekler. İnsanların işlemeyen adalet mekanizması Allah’ın adaletinden süphesiz üstün değil. Mahkeme-i kübra epey hareketli geçecek gibi. Ülker ablayı “kaybolayım hatta hiç yaşamamış olayım” derecesinde bir psikiyatrik vaka haline getiren bu katliamlar, katile elini kolunu sallayarak gezme hakkını verirken nice Ülker ablaları antidepresan bağımlısı yapmakta. Ben burada bu satırları yazarken bile sayısız kadın “nasıl olsa birkaç yıl yatar çıkarım” diyerek kendinde öldürme gücünü görenlerin kanlı ellerinde can veriyordur. Titreyen ellerime mukayyet olmaya çalıştığım bir konu hakkında uzun uzadıya yazamıyorum bile. Şiddetin mazereti olmaz, olamaz. Yazar, kimi yerlerde mizahi bir anlatım kullanarak işi deliliğe vurmaktan başka çare bulamamış gibi. Delilik hayatın emniyet şerididir, diyerek Ülker abla da son noktayı koymuş zaten. Daha yaşanılası bir dünya için “batsın bu dünya” diyenlere de hak vermemek mümkün değil.
Aşıklar Bayramı ile tanıdığım yazar, Heves Ali’nin bavulunda beni diyar diyar gezdirirken yazarla da eserleriyle de daha çok gezeceğimin işaretini vermişti. Bir baba-oğul hesaplaşması olan kitabı okurken neler yaşadığımı bir Allah bir de ben bilirim. Bazı kitaplar dehlizlerden olmayacak şeyleri çıkarınca okur olarak elim ayağıma dolaşıyor, baharda ayaz yemiş erik çiçeğine dönüyorum. Aşıklar Bayramı’ndan sonra okuduğum diğer kitap “Ucunda Ölüm Var” dı. Ayazı yiyen, abrul beşine* aşılıdır; o yüzden bu kitap ilki kadar sarsmadı beni. Salladı ama yıkmadı. Ve son çıkan Kara Sis ile bambaşka bir kapı aralandı. Geçtiğimiz yıllarda şahit olduğumuz bir olay geldi yine yüreğime oturdu. Darbedilen kadını kurtarırken cinayet işleyen ve hala hapiste yatan Kadir Şeker, roman boyunca aklımdan çıkmadı. Bir kara sisli gecede elimden gelse de elinden tuttuğum gibi çıkarsam onu. Yerine takım elbise giyip iyi hal sergileyerek ceza indirimi alan canileri doldursam. Anlatılacak çok şey var da kelimeler sus diyor, yürek isyan ediyor. Kara Sis’te Heves Ali’ye selam göndermiş Kemal Varol. Roman kahramanının otogarda karşılaştığı kişilerden biri, elinde üç telli bağlaması ile otobüs camından dalgın dalgın bakan koca aşık. Bir diğeri, şiiri bıraktığı söylenen Arkanyalı şair. (!) Kemal Varol’un bu tarz anlatımları çok hoşuma gidiyor. Diyarbakır Ergani doğumlu olması, Ergani’nin adının aslında Arkanya olması ve üç şiir kitabından sonra romana yönelen yazarımız. Bu tür pasları karşıladığımda içimde tarifi imkânsız bir mutluluk… Aşıklar Bayramı’nın film çekimleri devam ediyor diye biliyorum. Kara Sis de sinemaya aktarılsa gayet güzel olur. Adaletsizliğe bir başkaldırı hikayesi olarak Barana’nın yanında yer alacak çok gönüllü olacaktır.
*abrul beşi: Rumi takvime göre nisan ayının beşinci günüdür.
2020’in bana kazandırdığı ve 2021’de de ne yaparsa takip ettiğim Emin Gürdamur. Yasak Ağacın Altında adlı öykü kitabı 2021 basımı okuduğum en iyi kitaplardan. Gerçi son kitabı “Aşık Şeytan Kör Talih”i henüz edinemedim. Fakat “Atları Uçuruma Sürmek” ile başlayıp “Herkesten Sonra Gelen” ile devam eden yolculuğumuz Yasak Ağacın Altında da hız kesmedi. Eee atları uçuruma sürmüştük bir kere. Geri dönmek bize yakışmaz. 155 sayfalık bir kitapta sadece beş öykünün olması öykü uzunlukları hakkında bir fikir vermiştir elbette. Okuduğum ilk kitabında yakalandığım bir damar var Emin Gürdamur’da. Dine ve tasavvufa bakışı, rindane tavırları, imge dünyasının öyle herkesi içine almayan havası … Bütün bunları düşününce bazı ruhlarla bezm-i elestten tanışıklığımız varmış ya… Ben de acaba, diyorum ve tıkanıyorum. Bu kitabı da bolca çizdim, notlar aldım sayfa kenarlarına. Yıllar sonra ömrüm yeter de bir daha elime alırsam aynı şeyleri düşünür müyüm bilemem. Şeyhin beline zünnar taktıran felek bize neler yapar Allah bilir.
