Jalee
@melankolikedebiyatci
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Döngel Dünya
Anne nerede Iraz'ın evi?
Kim bilir belki bir gün çocuklarımız da bize soracak bu soruyu. Yazarın ifadesiyle tekerlekli sandalyeden ses gelecek, sırtüstü yatmış bulutlardan ses gelecek, sıkıntı ile birbirlerine bakan duvarlardan ses gelecek de bizden gelmeyecek.
Kim bilir?
Döngel Dünya, kapağıyla, içindeki hikayelerle döngel dünya dedirtiyor.Kapağa dikkatle bakınca gülümsüyorum.
Ethem Baran, kitabın kapağında şahane bir arabanın içine döngelleri bindirmiş de nereye götürüyor sizce? Üstelik camlardan fışkıran çiçeği ve yaprağıyla... Erken kışın bu güzel meyvesi çürümüş görünümündeyken yenir ve lezzeti o zaman anlaşılır. Acaba dünya da çürümüşlüğünde lezzet bulabilenlere mi güzel?
Döngelin tadı güzel de dünyanınki pek güzel değil!
Afiye'nin sessizliğine Bulduk Usta'nın türküleri çare olur belki ya da İstanbullu bir kanat çırpsa bir şakırdasa Afiye'nin uçan hafızası yerine konar.
Eskiler hekaye derler hikayeye. Dinleyecek birini de buldular mı değmeyin keyiflerine.
Ethem Baran da buldu dinleyecek birilerini, bindirdi bizleri Murat 124'e, hadi bakalım Yozgat'ın tepelerinde rüzgar uçurmaya.
Sıradan hayatlara öyle dokunuşlar var ki okuyunca bir terzi yüksüğünden hayatı seyreder gibi oldum.
Benzer olaylar, benzer insanlar bizim de etrafımızda var ama sanatçı gözü ve tılsımlı kelimeler olmayınca bir kıymeti yok.
Eryaman otobüsüne kaç kişi bindi bu zamana kadar?
Peki siz en sevdiğiniz yazarla otobüste göz göze gelseniz bir not kağıdına ismini yazıp yanına soru işareti mi koyarsınız?
O yazar Hasan Ali Toptaş bir de.
Elinizdeki poşette son kitabı dururken sadece kâğıda yazdığınız iki kelime yeter mi? Ölürsünüz de kuşlar yasınıza gider.
Gözümde canlandırdım o anı ve kalbim hızlandı.Romanlarını yazdığı dolmakalem - ki sadece o kalemle yazıyormuş-mürekkebi kan oldu da
DÖNÜŞSÜZ YOLCULUKLAR KİTABI
Dönüşsüz yolculuklar arzulayan ne çok insan var şu kainatta. Hayaller kurarız, bir trene atlasak ve gitsek son istasyona kadar diye. İçimizde hiç susmayan "kaç!" sesleri.Melankolik takılmaları bir kenara bırakıyorum. Hepimiz elimizden, kolumuzdan, gözümüzden, kulağımızdan bağlıyız şu an bulunduğumuz yere. Dönüşsüz bir yolculuk arzulayan ve bunu gerçekleştiren vardır elbet.Fakat yüzdeliğe vurursak çıkan sonuç beni hiç de şaşırtmaz. O halde bedenen çıkamadığımız yolculuklara ruhen pekala çıkabiliriz. Ruhun kanadı mı var, biri tutup çeksin aşağıya, "kır dizini otur" desin.Yol belli, yolcu belli. Her yolculukta bilete gerek yok.Can kenarına bilet isteyecek yaşı da geçtik zaten (!)
Hikaye türü ile tanışıklığım çok eskilere dayansa da muhabbetimiz son zamanlarda epey arttı. Romansever biri olarak hikayelere hep mesafeli durdum. Son birkaç aydır hikaye dünyasına yeniden girmeye çalışıyorum. Çok iyi analiz eden bir okur olduğumu söyleyemem. Zaten analizi de sevmem. Yazılan her hikayenin yazıldığı dönemin özellikleri, yazarın mesajları vesaire bunlarla aram hiç iyi değildir.Ben öğrencilerime özet bile yazdırmam. Ne hissettiysen yaz,geç derim. Ben okurum, okurken ara ara düşünürüm. Gözlerim karşı duvara dalar gider. Hikaye biter, şöyle bir yoklarım kendimi. Ne hissettim, derim.Histen gayrısını da pek dikkate almam.
Ethem Baran çocukluğu,gençliği, ihtiyarlığı anlatırken üslubuyla beni yayla çiçeklerinin arasında dolaştırdı. Karadeniz'de kayaların üstünde oturup yarınları düşündüğüm günlere götürdü. Hani kitabın başında "aslında sadece çocukluk döneminin memleketi vardır" diyor ya, biz ne zaman yersiz yurtsuz kaldık, ne zaman yaşadığımız yere yabancılaştık ve ne zaman insanlığımız kafa kağıdımızda kaldı, bunları düşündüm. En insanî
