İnsan yüreğinde iki şey vardır ki, biri ışık, biri karanlıktır. Kimi yalnız karanlığı görür, kimi ışığı arar. Quasimodo’nun yüzü çirkin, ama ruhu tertemizdi; çünkü ona dünyada ilk kez merhametle bakan bir çift göz görmüştü. İnsan, kendisine acımayanlardan nefret etmeyi; kendisini anlayan bir tek kişiye ise bütün kalbiyle bağlanmayı böyle öğrenir.