Bugün insan bir Avrupa lisanına vâkıf olursa vakıa bütün erbâb-ı tedkîkin tedkîkat-ı vâkıasını kitaplarda görebilir. Lâkin bu neye benzer bilir misiniz? En güzel bir yanaktan yahut en lâtif bir dudaktan buseyi ben alırım da size dahi yalnız şapırtısı ile mütelezziz olmayı teklif ederim. İşte ona benzer!
Artık demir almak günü gelmişse zamandan,
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.
Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli.
Biçare gönüller. Ne giden son gemidir bu.
Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu.
Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;
Bilmez ki,giden sevgililer dönmeyecekler.
Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden.
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden
Düz yoldan azıb, nabələd ünvanlara düşdüm,
Məcnuna dönüb, çöllü biyabanlara düşdüm.
Səhranı gəzən yerdə batağlıqlara batdım,
Dəryanı üzən vaxtda, burulğanlara düşdüm.
Onsuzda cəhənnəm odu etməz mənə təsir,
Ondan da betər afəti-hicranlara düşdüm.
Mən surətinin fikrinə daldıqca ay üzlüm,
Hər təzə ayın əvvəli nöqsanlara düşdüm.
İslanmışa çox gəlmə hədə qorxu yağışla,
Məndən xəbər al, gör nəcə leysanlara düşdüm?
Bir parça çörəydən ötəri buğda misalı,
Əzdi fələyin çərxi, dəyirmanlara düşdüm.
Əvvəl ata sulbü, ana bətni və bu dünya,
Hər dəfə cəza çəkməyə zindanlara düşdüm.
Bir dəfə verilmiş ömürü xoş yaşamağçun,
Yaş işlərə girdim, quru böhtanlara düşdüm.
Mən marşrut ilə gedən illər tələbə idim,
“Pul yoxdu, düşərsən” dedim, insanlara düşdüm.
Aydın əlinə aldı qələm ta bu ümidlə,
Bəlkə sözə xatir, dilə, dastanlara düşdüm.