“Acını yaşa, öfkeni yaşa. Ve seyret. Kendini sakın bastırma. Öyle suyun üstünde akan yaprağa bakar gibi bak, seyret. Uzanıp onu almaya kalkışma. Kendini suçlama. Olacak olandan kaçamazsın. O yüzden hiç bastırma kendini, baskılama. Çünkü insan bastırdığı duygunun esiri olur.”
Cahit Zarifoğlu
Cahit ZarifoğluReklam
Modern vaka tarihçeleri de özneyle dolaylı olarak bağlantı kurar ve kişiye sıradan bir isim verirler (21 yaşındaki trizomik albino). Bu isim insanı anlattığı gibi pekâlâ bir fareyi de anlatabilir. Üzülen, acı çeken, savaşan insanı, unutulan insan öznesini yeniden ortaya çıkartmak için vaka tarihçesini, derinlemesine bir hikâyeye dönüştürmek gerekiyor: Ancak o zaman "ne" olduğunun yanında "kim" olduğunu, hastalıkla birlikte hastayı, gerçek insanı buluruz.
Hayat mantıksızdı. Bunun her zaman farkındaydım ama otuz üç yıl boyunca bu mantıksızlığın bir şekilde üstesinden gelmeyi başarmıştım. Otuz üç yıllık entrika, plan, riskli durum ve trajedi.
Yine de sonunda pusulam bozulmuş gibi görünüyordu.
İğnesi takılmıştı ve gösterdiği tek bir yön vardı.
Martina.
Bu dünyada kesinlikle sahip olamayacağım tek kadındı, ancak arzuladığım kişi oydu.
“Bu dünyada iki tür insan vardır: acıyı yaşayıp kendilerini tüketmesine izin verenler ve onu kendilerinin bir parçası olarak kabul edip ondan öğrenerek savaşmayı sürdürenler. Sen bir savaşçısın, Martina.”
“Kendimi savaşçı gibi hissetmiyorum,” dedim yumuşak bir sesle. “Keşke farklı olsaydım.”
Bir duraklama oldu. Beklenmedik bir şekilde ve neredeyse tereddütle büyük eli masanın üzerinden uzanıp elimi sıktı.
“Bence olduğun hâlinle mükemmelsin.”
Çenemi kaldırdım ve bakışlarımız kenetlendi. İfadesi kontrollüydü ama yüzünde bitakım duygular hâkimdi. Bastıramadığı bir sıcaklık parıltısı. Havada ilerledi ve göğsümü delip geçti. Saniyeler sonra elini çekip çatal ve bıçağını aldı. “İyileşmek zaman alır, Martina. Ama sonunda olacak,” dedi daha boğuk bir sesle.
Sayfa 139
Reklam