Melike Çallı
@melikecallii
Öğrenci
İzmir
11 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
*Yazıda kitabın içeriğine değiniyorum.*1000Kitap
Ütopya mı distopya mı? Kitapla ilgili bu soruyu büyük ihtimal çokça duymuşsunuzdur. Aslında herkesin bakış açısına göre değişiyor bu durum. Ancak bu kitabı distopik kabul edenler de kabul etmelidir ki vahşi ve katı bir düzen yoktu. En çok kıyaslandığı 1984'e göre çok daha yumuşatılmış ve belki de kabul edilebilir bir düzen vardı.
Suçun ve acıların olmadığı bir evreni istenmeyen bir evren olarak görmemizin sebebi nedir peki? Toplumun en alt kesimi bile halinden memnunken, halinden memnun olması için hipnoz edilmişken neden okuyucuların çoğu bu evrenden rahatsızlık duyuyor?
Sanat eserleri, düşünürler, soneler, şiirler bunlardan haberimiz olmasaydı, bize çağrıştırdıkları duygulara çok yabancı olsaydık ne olurdu? Tanrıyı düşünmek hiç aklımıza bile gelmeseydi, sorgulamak yerine olduğu gibi kabul etseydik ya her şeyi? Toplumun seks üzerine tabusu olmasaydı, baskılamadan rahatça yaşayabilseydik cinselliği?
Son yıllarda çok popüler olan bir şeyden bahsetmek istiyorum size izninizle. "Kendini nasıl iyi hissediyorsan onu yap"cılar türedi her yerde. Belki ben de onlardan biriyim. Tanrının var olup olmadığını düşünmek seni rahatsız mı ediyor, o zaman agnostik ol. Bu aralar kendini çok mu kötü hissediyorsun o zaman şu ilacı bir dene. Bahsettiğim şey acılarını ve duygularını kontrol etmekte büyük sıkıntı çeken insanlar için değil fakat neden üzgün olmamıza izin verilmiyor. Kitabın deyişiyle neden "mutsuz olma hakkı"mız elimizden alınıyor. Sağlıklı bir insanın her duyguyu yaşayacak aklı ve yüreği yok mudur?
Varlıktan ibaret olan insanın kaderi doğmak, belirli bir yaşa gelip, ölmektir. Eninde sonunda sonuç bu olmayacak mı dediğinizi duyar gibiyim. Fakat sonuç her şey midir? Öldüğünüz ana kadar geçirdiğiniz sürecin hiçbir önemi yok mudur? Amacı olmayan insanın yaşaması ne anlam
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayatını doyasıya yaşayanlar ölüm korkusu duymazlar diyordu Mina Urgan kitabının bir yerinde. Rahmetli dinazorca yaşamış hayatını. Kendisi şikayetçi olsa da savunduğu değerler üstüne az aktivist olduğundan, her zaman sapasağlam durmuş hayat karşısında.
Müşkülpesent bir insan olmamakla birlikte romanları elime pelesenk etmek gibi bir huy başlamıştı şu sıralar. Fakat Bir Dinazorun Anıları öylesine akıcıydı ki bir solukta bitiriverdim bu kitabı. Urgan’ın kafasında yazıya dökmek istediği o kadar anı varmış ki bazen olaylar ve fikirler birbirine girmiş. Konudan konuya atlamış yazar. Ama anıları öylesine canlı öylesine ilgi çekici ki bir cambazı izler gibi okuyorsunuz kitabı.
Belki de bu denli ilgi duyarak okumamın sebebi yazarları, Türk aydınlarını ve Mustafa Kemal’i böylesine somutlaştırması oldu herhalde. Halkın içinden olmakla gurur duymakla birlikte cumhuriyet dönemi aydınlarına büyük bir ilgi duyarım. Fakat adı üstüne aydındır onlar ve halk arasında daha çok savunduğu değerler ve yazdığı eselerle bilinen, kimince idealleşmiş bazen de heykelleşmiş varlıklardır. Fakar Mina Urgan’ın anılarını okurken kimi zaman arkadaş oldular kimi zaman hoca kimi zamansa dans ettiler bizimle. Espri yapmak, bir olayı gülmece öğesi yapmak çok insancıl gelir bana. Her zaman tarih, edebiyat kitaplarından okuduğum ciddi bir mahluk gördüğüm Falih Rıfkı, espri yaptığında bu denli rahatlamam bundandır belki.
Mina Urgan, kendisi de buna dem vurmakla birlikte hep aydın çevreyle birlikte olup, halkı tanımayamamış bir insan. Bununla birlikte her zaman zulmedilen ve Nazım Hikmet’in deyişiyle üzüm gibi ezilen halkın da yanında olmuş, onlar için vermiş mücadelesini. Onların insanlığını, haklarını savunurken halk Urgan’a sivri dişlerini gösterdiği anda bile. Güzel idealleri olmasına rağmen yine aynı
