Cahit aşıktı o sıralar. Sessiz, derin, saf bir aşk. Kendisini büyüğe, bütüne, kemale erdirecek bir biçimde yaşardı aşkı. Aşk ve şiir. İşte Cahit'in hayatını özetleyecek iki kelime. Aşk şüphesiz hayatın ta kendisidir ama içinde ölümü de barındırır. Bir şairin dediği gibi "Aşk ölümün gülümseyen yüzüdür." Cahitcik ölürken kapının eşiğine bakmış ve gülümsemiş. Ve toprağa verilirken de yüzündeki o gülümseme ile verilmiş. İşte bir şairin ölümü böyle olur. Cahit ruhunu aşk ocağında olgunlaştırdı ve ruhunun ebediyete doğru yaptığı geniş hamlede, onu da yanında götürdü.