İnsanlar zevk ve arzularına o kadar bağlı olmuşlar ki, ölüyorsun görmüyorlar. "Bi' sorunum var!" diyorsun, hepsi sağır. "Bi' baksanız?" diyorsun hepsi kör. Sonrasındaysa, ilgiye muhtaç bireyler haline geliyoruz. Hepimiz, başımızı okşayacak o şefkatli eli bekler olmuşuz. Sonra birileri çıka geliyor, dökülmüş parçalarınızı beraber birleştiriyorsunuz. Bir tekme de oradan, yavaş yavaş hissizleşmeye başlıyorsun. İnsanlara olan güvenin, hiçlikle savaşır hale geliyor. O çok sevdiğin insana-insanlara yüklediğin anlamlar, sadece sana kalıyor. Müziklerden temenni ettiğin huzur, acı olarak dönüyor. Hızla geçen zamana yetişmeye çalışıyorsun, nefesin yetmiyor...