Melis Evirgen
@melisevirg
Yasla birlikte yeniden doğan, kendini keşfeden Türkan’ın hikayesi…
Ellili yaşlarında, eşi Orhan’ı kaybeden Türkan dönüşümüne ışık tutacak olan karavanla yollara düşer. Bu yol aslında Türkan’ın dönüşümünün başlangıcı. Çekinceleri olsa da karavanla gittiği yolun sonu çiçek bahçesi. Bu hayatta her şeyin mümkün olabileceğini gösteriyor.
Kolay okunan, duyguları güzel geçiren bir kitap. Türkan gibi çiçeklenebilmek dileğiyle
Doğan Cüceloğlu’nun denetim odaklı korku kültürü ile gelişim odaklı değerler kültürünü birçok öğretmen ve öğrenci mektubundan yola çıkarak karşılaştırmalı bir şekilde irdelediği,öğretmenin bir toplumu vezir de rezil de edebileceğini anlattığı kitabı.. Kitabı okurken, bir öğretmenin öğrencisi üzerinde ne kadar derin izler bırakabileceğini bir kez daha fark ettim. Gerçekten, her öğretmen ya olumlu ya da olumsuz bir etki bırakır. Ben de hep o naif, empati sahibi ve unutulmaz öğretmenlerden biri olmayı hayal ediyorum. Bu sorumluluğun ne kadar büyük olduğunu biliyorum ama bu izleri güzel kılmak için elimden geleni yapacağım.
Her eğitimcinin, hatta anne-babanın okuması gereken başucu kitabı olmalı diye düşünüyorum. Kitabı mutlaka tekrar okuyacağım.
Bir kafe düşünün, sizi geçmişe götürebiliyor. Bu kafe Tokyo’nun ara sokaklarında gizlenmiş Funiculi Funicula! Geçmişe gitme fikri hepimizde heyecan uyandırır. Pişmanlıklarımızla, mücadelelerimizle, yeniden yaşamak istediğimiz anlarla tekrar buluşmaya bir kafe, bir kahve, bir koltuk vesile olsa ne güzel olurdu. Bu kafede de bu güce sahip olanlar bir koltuk, bir kahve.. Geçmişe yolculuk fikri güzel gelgelelim geçmişe döndüğünüzde geleceği değiştiremiyorsunuz! Geçmişe yolculuk içinde bazı kurallar var, bunlar yerine gelmediği takdirde yolculuk mümkün değil.. 4 farklı hikaye ile ele alınmış fakat her hikaye birbiri ile iç içe, birbirinden bağımsız değil. Romanın yumuşak temposu ve duygusal derinliği, insan ilişkileri ve hayatın geçici doğası üzerine hassas bir yansıma sunuyor. Akıcı bir şekilde ilerledi, çok sevimli bir kitap.
Yazarın aynı isimli tiyatro oyunundan uyarlanmış. Zamanda yolculuğu ele alan bu kitabı okumanızı öneririm.
Yazarın kalemiyle tanıştığım ilk kitap kendisi. Köyden kente göç, toplumsal roller, batıl inançlar, hurafeler, yalnızlaşma… Hepsinden birer parça buluyoruz. Kitabı okurken çok fazla dağıldığım oldu, çünkü yazarın kullandığı yerel dil, üslubuna alışmamı güçleştirdi. Kitap belli bir olay örgüsünden yoksun ve özellikle kentte yaşanan olaylar sürekli bir döngüye giriyor. Bazen masal mı okuyorum, roman mı diye düşündüm. Fantastik öğeler o kadar fazla ki, gerçeklikle hayal birbirine fazlasıyla karışıyor. Bu konuda yazarın anlatımını çok başarılı buldum; gerçeğin ve hayalin iç içe geçmesi, kitaba özgün bir atmosfer katmış.
Kitapta beni en çok etkileyen karakter Dirmit oldu. Toplumsal roller, onun üzerinden verilmiş. Atiye, diğer evlatlarına aşırı düşkünken, Dirmit’e hep zorluklar çıkarıyor. Dirmit, neye elini atsa, annesi sürekli köstek oluyor ve aklını yitirdiğini söylüyor. Doğumunda, Dirmit’e cinli olduğunun söylenmesi, tüm hayatı boyunca batıl inançların yükünü taşıyan bir karakter haline gelmesine neden oluyor. Onun bu içsel savaşı ve yalnızlaşması, kitaba derin bir dramatik boyut katıyor.
Dirmit bir bireyin değil, aynı zamanda bir toplumun da öyküsüdür. Her karakterin içinde bulunduğu dünyayı anlamaya çalışırken, toplumsal kalıpların, geleneksel rollerin ve batıl inançların ne denli yıkıcı olabileceğini gözler önüne seriyor. Yazarın derinlemesine işlediği duygusal çatışmalar, toplumsal gerçeklik hakkında düşünmeye yönlendiriyor.
Hala bir yerlerde Dirmitler var, ne yazık ki..
Kitapla iyi ki tanışmışım.
