mel

mel
@melislw
Yalnızlar tiyatrosunda ana karakter.
Önümde kağıt, elimde kalem; sadece duruyorum. Yazacak çok söz var ama yazacak mecalim kalmamış gibiyim. Sahi, yazsam anlarlar mıydı beni? Kulak verirler miydi cümlelerime?
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Kelimelerin kalbime saplandığı andayım.
İnsan bir şey bekliyordu, sabahtan akşama kadar bekliyordu ve hiçbir şey olmuyordu. İnsan tekrar tekrar bekliyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu, düşünüyor, düşünüyor, düşünüyordu, şakakları ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız. Yalnız
Ama unutma, perdeler hala açılıyorsa umut var demektir.