mel

mel
@melislw
Yalnızlar tiyatrosunda ana karakter.
İnsanların yaşayış şekillerini şimdi bile anlayamıyorum. Mutluluk fikrimin diğer herkesin mutluluk fikriyle tamamen çelişmesinden korkuyorum. Bu korku beni tüketiyor, bazen geceleri kıvranmama, acı içinde inlememe, deliliğin eşiğine gelmeme neden oluyor.
Reklam
Unutursan beni affetmem.
Senin omuzların benim yüklerimi sırtlayamaz.
Önümde kağıt, elimde kalem; sadece duruyorum. Yazacak çok söz var ama yazacak mecalim kalmamış gibiyim. Sahi, yazsam anlarlar mıydı beni? Kulak verirler miydi cümlelerime?
Kelimelerin kalbime saplandığı andayım.
Reklam