Melis Ülker
@melisulker
HERKES HAYAL KURAR AMA BAZILARI HAYALCİDİR.
Sayıları çok daha fazla olan hayalsizler ise dünyayı olduğu gibi görenlerdir. Birkaç hayalci de vardır ki, dünyayı kendince görür. Ay, nehir, tren istasyonu, yağmur sesi, hatta yulaf lapası gibi alelade şeyler bile onların gözünde katmanlara sarılı bambaşka bir şeye dönüşür. Dünya, fotoğraftan çok yağlı boya tablo gibidir; ve bu hayalciler, başkalarının yalnızca tek bir tonu gördüğü yerde gizli renkleri daima ayırt ederler. Hayalsizler hayata gözlükle bakarken, hayalciler onu bir prizmadan izler.
Çoğu zaman hayal kurmakla bağdaştırılan zekânın ya da tutkunun belirlediği bir nitelik değildir bu. Jade’in tanıdığı en zeki ve tutkulu insan olan Dani’nin vizyonu, en az tavırları ve prensipleri kadar kesin ve net hatlara sahipti örneğin. Ortada, tercihen üstün bir zarafet ve özgüvenle düzeltilebilecek yanlışlar varken, kavrayışı zorlayan şeylerle ilgilenmezdi Dani. Jade, dansı ve oyunculuğu bıraktığında hayatından tüm renkler eksilmiş gibi hissetmişti. Hayalsizlerin dünyasındaydı artık; tuhaf ve boğucu bir yerde, kendini hiç olmadığı kadar yalnız hissediyordu.
Buna karşılık Dani, gerçeği olduğu gibi kabul edip yola devam etmesi gerekiyormuş gibi davranıyordu ona.
Reklam
Dünyadaki tüm erkekler iki sınıftan birine girerler.
Birincisi —ve sayıca çok daha fazla olanı—, mevcut durumundan iyisini başarma yetisine sahip olmadığını ve ileride de başaramayacağını hayatının bir noktasında fark eden erkektir. O hâlde, bu kişinin hayatta payına düşeni bir mantığa oturtması ve bununla yetinmeyi öğrenmesi gerekir.
Yoksulun da yoksulu olanlar bu noktaya hayli erken, yirmi yaşından önce ulaşır. Eğitimden yarar sağlamış olanlarsa aynı kavrayışa otuz ila kırk yaşları arasında sahip olurlar. Kimileri ise doğuştan gelen mizacı, hırsları ve yetenekleri dolayısıyla bu hesaplaşmaya ellili yaşlarda varır; ki o noktada inişe geçmek artık çok da ürkütücü görünmez.
İkinci ve son derece ender rastlanan erkek tipi ise, hayatının sonuna kadar yükselmekten ve büyüyüp gelişmekten vazgeçmek zorunda olmayanlardır.
Melis Ülker
, bir kitap okuduPuan vermedi·408 syf.·
4 günde okudu
·Okunma: 20 Ocak 2026 00:00
·2026 2. kitabı
Sergeyiç bağların yanından geçerken, nedense bu kurşun geçirmez yelekli polisleri düşünmeye başlamıştı. Arıların ve karıncaların da, tıpkı insanlar gibi düzeni sağlayan ve koloniyi dış tehditlerden koruyan bekçileri olduğunu hatırladı. İnsanların, düzeni sağlama konusunda arılardan öğrenebileceği bir sürü şey olduğuna inanıyordu. Ne de olsa arılar, kovanlarına komünizmi düzenleri ve çalışkanlıkları sayesinde getirmişlerdi.
Karıncalar ise gerçek ve doğal bir sosyalizm anlayışına sahipti. Bunun sebebi, onların bir şey üretmek zorunda olmamaları ve bu yüzden yalnızca düzen ve eşitlik konusunda ustalaşmalarıydı.
Fakat insanlar öyle miydi?
İnsanlarda ne düzen vardı ne de eşitlik.
Polisler bile işe yaramazdı; çitin etrafında aylak aylak dolaşmaktan başka bir şey yapmıyorlardı işte…
Melis Ülker
, bir kitap okuduPuan vermedi·336 syf.·
8 günde okudu
·Okunma: 12 Ocak 2026 00:00
·2026 1. kitabı
Reklam